स्नेहालय..अहमदनगर मधिल १९८९ पासून सुरु झालेली संस्था..जसे जसे दिवस जातात तसा पसारा पण वाढत गेला होता..बऱ्याच दिवसांपासून जायचे होते..नाव कळले होते..माहिती झाली होती..मध्ये सेवान्कुर च्या शिबिर मध्ये संस्थापक डॉ. गिरीश कुलकर्णी सर यांची पण ओळख झाली होती..पण ठरवून वेळ काढला की सगळे जमते..त्याप्रमाणे १९ जुन हा दिवस माझा जायचा ठरला..कुलकर्णी सरांसोबत फोन वर बोलणे झाले..
१८ जुनला मी रात्री पोहचून माझ्या काकांकडे रात्रीचा मुक्काम केला..सकाळी ८.३० ला मी तयार होऊन सरांची वाट पाहत होतो ते स्वतः आले न्यायला..
सकाळी ९ च्या सुमारास आम्ही स्नेहालयच्या एम आय डी सी च्या प्रकल्पावर प्रथम गेलो..तिथे गेल्यावर कुलकर्णी सरांनी इतर कार्यकर्ते यांच्याशी ओळख करून दिली..डोम सारख्या पहिल्या वास्तूमध्ये छान बसण्याची व्यवस्था केली आहे..तिथेच प्रकल्पाची माहिती /ओळख असलेली सीडी बघायला मिळाली..त्यामधून पुढे प्रकल्प बघताना जास्त चांगल्या प्रकारे समजले..२५ मिनिटांच्या या सीडी मध्ये खूप छान प्रकारे माहिती दिली आहे..
त्या नंतर मग मंगेश जोंधळे या युवकाबरोबर प्रकल्प बघण्यास सुरुवात केली..मागच्या बाजूलाच असलेले पिडीत / अबला महिलांसाठी राहण्याची व्यवस्था होती..तिथे २२ महिला राहतात..सगळ्या प्रकल्पामधील लोकांसाठी कपडे धुण्यासाठी मोठी मशीन आहेत..ते बघत असताना..एक ३ वर्षाची तेजल नावाची मुलगी भेटली..गप्पा मारताना एकदम प्रेमाने कडेवर येऊन बिलगून गेली..खूपच वेगळा अन् विचार करायला लावणारा क्षण होता..की आज तिच्या सारखी जवळपास ४०० मुलेमुली तिथे राहत आहेत..त्यामधील १५० पेक्षा जास्त मुलेमुली एच आय व्ही बाधित आहेत..त्या सगळ्या मुलांसाठी शिक्षण, आरोग्य, निवारा, अन्न या सगळ्याची व्यवस्था संस्थेकडून केली जाते..वेगवेगळे प्रकल्प आहेत की..स्नेहांकुर, बालभवन, कम्युनिटी केयर सेंटर आहे, दत्तक विधान केंद्र आहे,..अहो अगदी रेडिओ स्टेशन सुद्धा ते चालवतात..त्यामधून पण जनजागृतीचे काम चालू असते..
पण या सगळ्यासाठी थोडा वेळ हा काढला पाहिजे..आपल्या रोजच्या रहाटगाड्यात वेळच नसतो..हे म्हणायला जमते.एखादा दिवस वेगळा ठरवून या ठिकाणी भेट द्या..माहिती करून घ्या..अन् मग जाऊन या..मी खात्रीने सांगतो की आपले स्वतः चे दुख; बाजूला राहते..त्याचा विसर पडतो..अन् मग आपण पण जरा विचार करायला लागतो..हे मी माझ्या वरून लिहितो आहे..खऱ्या समाजाची ओळख करून घ्यायची असेल तर डोळे उघडे ठेवा..जे दिसेल ते चांगले अन् खरे असे नसते..नीट परिचय करून घेतलात तर नक्कीच समाधान मिळेल..अशा प्रकारच्या सामाजिक कामाशी जोडले जाल..आवडत असेल तरच हं..मारून मुटकून कोणतेही कामं करू नये असे म्हणतात..
मी मुद्दामून इथे पूर्ण माहिती दिली नाही आहे..स्नेहालय ची वेब साईट आहे..त्यावर पण आहेच की हो..पण असे लेख लिहिले की..आपली पण उजळणी होते..त्यावर जास्त विचार होतो..तेव्हा आता थांबतो.
धन्यवाद..
आपला
१८ जुनला मी रात्री पोहचून माझ्या काकांकडे रात्रीचा मुक्काम केला..सकाळी ८.३० ला मी तयार होऊन सरांची वाट पाहत होतो ते स्वतः आले न्यायला..
सकाळी ९ च्या सुमारास आम्ही स्नेहालयच्या एम आय डी सी च्या प्रकल्पावर प्रथम गेलो..तिथे गेल्यावर कुलकर्णी सरांनी इतर कार्यकर्ते यांच्याशी ओळख करून दिली..डोम सारख्या पहिल्या वास्तूमध्ये छान बसण्याची व्यवस्था केली आहे..तिथेच प्रकल्पाची माहिती /ओळख असलेली सीडी बघायला मिळाली..त्यामधून पुढे प्रकल्प बघताना जास्त चांगल्या प्रकारे समजले..२५ मिनिटांच्या या सीडी मध्ये खूप छान प्रकारे माहिती दिली आहे..
त्या नंतर मग मंगेश जोंधळे या युवकाबरोबर प्रकल्प बघण्यास सुरुवात केली..मागच्या बाजूलाच असलेले पिडीत / अबला महिलांसाठी राहण्याची व्यवस्था होती..तिथे २२ महिला राहतात..सगळ्या प्रकल्पामधील लोकांसाठी कपडे धुण्यासाठी मोठी मशीन आहेत..ते बघत असताना..एक ३ वर्षाची तेजल नावाची मुलगी भेटली..गप्पा मारताना एकदम प्रेमाने कडेवर येऊन बिलगून गेली..खूपच वेगळा अन् विचार करायला लावणारा क्षण होता..की आज तिच्या सारखी जवळपास ४०० मुलेमुली तिथे राहत आहेत..त्यामधील १५० पेक्षा जास्त मुलेमुली एच आय व्ही बाधित आहेत..त्या सगळ्या मुलांसाठी शिक्षण, आरोग्य, निवारा, अन्न या सगळ्याची व्यवस्था संस्थेकडून केली जाते..वेगवेगळे प्रकल्प आहेत की..स्नेहांकुर, बालभवन, कम्युनिटी केयर सेंटर आहे, दत्तक विधान केंद्र आहे,..अहो अगदी रेडिओ स्टेशन सुद्धा ते चालवतात..त्यामधून पण जनजागृतीचे काम चालू असते..
पण या सगळ्यासाठी थोडा वेळ हा काढला पाहिजे..आपल्या रोजच्या रहाटगाड्यात वेळच नसतो..हे म्हणायला जमते.एखादा दिवस वेगळा ठरवून या ठिकाणी भेट द्या..माहिती करून घ्या..अन् मग जाऊन या..मी खात्रीने सांगतो की आपले स्वतः चे दुख; बाजूला राहते..त्याचा विसर पडतो..अन् मग आपण पण जरा विचार करायला लागतो..हे मी माझ्या वरून लिहितो आहे..खऱ्या समाजाची ओळख करून घ्यायची असेल तर डोळे उघडे ठेवा..जे दिसेल ते चांगले अन् खरे असे नसते..नीट परिचय करून घेतलात तर नक्कीच समाधान मिळेल..अशा प्रकारच्या सामाजिक कामाशी जोडले जाल..आवडत असेल तरच हं..मारून मुटकून कोणतेही कामं करू नये असे म्हणतात..
मी मुद्दामून इथे पूर्ण माहिती दिली नाही आहे..स्नेहालय ची वेब साईट आहे..त्यावर पण आहेच की हो..पण असे लेख लिहिले की..आपली पण उजळणी होते..त्यावर जास्त विचार होतो..तेव्हा आता थांबतो.
धन्यवाद..
आपला
राहुल जोगळेकर
9819042956
paarthrahul@yahoo.co.in
No comments:
Post a Comment